Verdikking van de pees: wat u moet weten

Heb je wel eens een gezwollen pees gevoeld? Misschien na een intensieve hardloopsessie, of gewoon bij het opstaan ​​'s ochtends. Wat je voelt, kan een verdikking van de pees zijn.

Het komt vaak voor in mijn praktijk. Patiënten komen binnen en zeggen: "Dokter, mijn pees voelt dikker aan dan normaal." En ze hebben gelijk. Peesverdikking komt vaker voor dan je misschien denkt, vooral bij mensen die sporten of een baan hebben waarbij ze herhaaldelijk dezelfde bewegingen maken.

Maar laten we in orde gaan.

Wat is deze verdikking precies?

Stel je een pees voor als een touw. Normaal gesproken is het glad, gelijkmatig en soepel. Wanneer het dikker wordt, wordt het als een touw met knopen over de hele lengte. Het is niet langer de elegante, functionele structuur die het ooit was.

Verdikking van de pees, technisch gezien tendinopathie genoemd, is een reactie van ons lichaam op herhaalde belasting of trauma. De pees probeert zichzelf te "herstellen" door extra bindweefsel aan te maken. Het resultaat? Een dikkere, minder elastische en vaak pijnlijke pees.

Het is een beetje zoals wanneer je jezelf snijdt en er een litteken ontstaat. Het lichaam probeert het te herstellen, maar het eindresultaat is nooit identiek aan het oorspronkelijke weefsel. Hetzelfde principe geldt hier.

Waarom gebeurt dit?

De oorzaken zijn divers. En eerlijk gezegd komen ze vaak samen.

Overbelasting is de belangrijkste oorzaak. Ik zie veel hardlopers met verdikte achillespezen binnenkomen nadat ze hun trainingskilometers te snel hebben opgevoerd. De pees kan de belasting die we erop leggen gewoon niet meer aan.

Dan zijn er nog de herhaalde microtrauma's. Je kent het wel: je stoot steeds je hiel tegen de grond tijdens het lopen op een harde ondergrond. De pees reageert daarop door geleidelijk dikker te worden. Dat is een soort verdedigingsmechanisme, ook al is het niet erg effectief.

Leeftijd speelt een belangrijke rol. Pezen verouderen immers net als de rest van het lichaam. Na je 30e of 35e verliezen ze geleidelijk aan elasticiteit. Dit is normaal, maar het betekent wel dat ze gevoeliger zijn voor verdikking.

Laten we systemische ontstekingsaandoeningen niet vergeten. Reumatoïde artritis en psoriasis: al deze aandoeningen kunnen ook de pezen aantasten en plaatselijke of wijdverspreide verdikking veroorzaken.

De signalen die je lichaam je stuurt

Pijn is het eerste waarschuwingssignaal. Het is echter niet zomaar pijn. Het is meestal een doffe, constante pijn die verergert bij activiteit. "Dokter, het doet 's ochtends minder pijn en wordt gedurende de dag erger," zeggen patiënten me vaak.

Stijfheid is een ander klassiek symptoom. De pees voelt "strak" aan, vooral tijdens de eerste bewegingen. Het is alsof hij eerst moet opwarmen voordat hij goed functioneert.

Je kunt de verdikking vaak voelen. Als je de aangedane pees vergelijkt met de pees aan de andere kant, zul je het verschil merken. Hij is dikker en voelt soms onregelmatig aan.

In meer gevorderde gevallen kan zich een echte knobbel vormen. Ik heb het vooral gezien bij de achillespees: een verdikte, pijnlijke plek die beweegt wanneer de voet buigt.

Hoe komen we tot de diagnose?

In mijn praktijk begin ik altijd met de medische voorgeschiedenis. Wanneer is het begonnen? Wat deed u in die periode? Wordt het erger bij activiteit? Dit zijn cruciale vragen om het probleem te begrijpen.

Het lichamelijk onderzoek is cruciaal. Ik palpeer de pees, beoordeel de vorm ervan en vergelijk deze met de andere kant. Ik laat de patiënt bewegen om te zien hoe de pees reageert onder belasting.

Maar vaak is dat niet genoeg. Echografie is fantastisch om verdikkingen in de pees te zien. Het is een eenvoudige, niet-invasieve test die me de peesstructuur in realtime laat zien. Ik kan de verdikte plekken zien, de doorbloeding beoordelen en controleren op verkalkingen.

Ik gebruik MRI alleen bij complexe gevallen, wanneer ik bijkomende afwijkingen wil uitsluiten of wanneer ik een operatie plan.

Röntgenfoto's? Die zijn vooral nuttig om bijkomende botproblemen uit te sluiten of om eventuele verkalkingen in de pezen op te sporen.

Behandelingsopties

Rust is essentieel. Ik weet het, niemand wil dit horen, maar de pees heeft tijd nodig om tot rust te komen. Dit betekent niet dat je helemaal stil moet blijven zitten, maar wel dat je de activiteiten die het probleem verergeren, moet aanpassen.

IJs helpt ontstekingen te verminderen tijdens acute fasen. Breng het 15-20 minuten aan, meerdere keren per dag. Niet langer dan dat, anders riskeert u het tegenovergestelde effect.

Ontstekingsremmende medicijnen kunnen verlichting bieden, maar ze zijn geen permanente oplossing. Ik gebruik ze vooral tijdens acute fases om de pijn-ontstekingscyclus te doorbreken.

Fysiotherapie is vaak de doorslaggevende factor. Specifieke excentrische oefeningen kunnen helpen de pees te hervormen, waardoor deze beter functioneert. De fysiotherapeut werkt ook aan biomechanica en corrigeert eventuele onevenwichtigheden die aan het probleem hebben bijgedragen.

Fysiotherapieën – zoals echografie, lasertherapie en shockwave-therapie – kunnen in bepaalde gevallen nuttig zijn. Ik heb zelf goede resultaten gezien met shockwave-therapie bij chronische verdikking van de achillespees.

Infiltratie met hyaluronzuur of PRP (plaatjesrijk plasma) is een optie bij hardnekkige gevallen. Het is geen wondermiddel, maar het kan wel helpen de kwaliteit van het peesweefsel te verbeteren.

Een operatie wordt alleen uitgevoerd bij gevallen die na minimaal zes maanden conservatieve behandeling geen resultaat opleveren. De ingreep omvat het verwijderen van het aangetaste weefsel en het stimuleren van peesregeneratie.

Hersteltijden: realistische verwachtingen

Ik moet eerlijk zijn. Een verdikking van de pezen verdwijnt niet binnen een week. Het is een langzaam proces dat geduld vereist.

Bij een conservatieve behandeling zie ik meestal na 4-6 weken al verbetering. Volledig herstel kan echter 3-6 maanden duren. Dit hangt af van de ernst van het probleem en hoe goed de patiënt de instructies opvolgt.

Na een operatie duurt het herstel langer. Het duurt 2-3 maanden voordat je je normale dagelijkse activiteiten weer kunt oppakken en 4-6 maanden voordat je weer kunt sporten. Maar het eindresultaat is vaak zeer bevredigend.

Voorkomen is beter dan genezen: beter voorkomen dan genezen.

Het is essentieel om je activiteit geleidelijk op te voeren. Als je hardloopt en je afstand wilt vergroten, doe dit dan stapsgewijs. Een goede vuistregel is niet meer dan 10% per week.

Opwarmen vóór het sporten is essentieel. Een "koude" pees is een kwetsbare pees. Besteed 10-15 minuten aan het opwarmen van je spieren en pezen voordat je begint.

De juiste schoenen maken echt een wereld van verschil. Versleten schoenen of schoenen die niet goed passen, kunnen je pezen onnodig belasten.

Luister naar je lichaam. Als je ongemak voelt, negeer het dan niet. Een paar dagen preventieve rust zijn veel meer waard dan maandenlang gedwongen inactiviteit.

SmartHallux: Waar wij u kunnen helpen

Bij SmartHallux zijn we gespecialiseerd in voet- en enkelchirurgie. Dr. Luigi Manzi, die ruime ervaring heeft op dit gebied, stelt voor elke patiënt een persoonlijk behandelplan op, waarbij hij waar mogelijk gebruikmaakt van de modernste en minimaal invasieve technieken.

Het SmartHallux- team behandelt aandoeningen zoals hallux valgus , Morton-neuroma en andere misvormingen die voetpijn veroorzaken. SmartHallux biedt uitgebreide ondersteuning gedurende het gehele behandeltraject en is een uitstekende keuze voor een effectieve behandeling op maat. Boek nu (opent in een nieuw tabblad) uw consult bij het SmartHallux-team.

Vragen die u mij vaak stelt